Dwoistość marsjańskiej topografii jest uderzająca – równiny na północy wyrównane na wskroś wylewy lawy kontrastują spośród regionami górskimi na południu, podziurawionymi również pełnymi kraterów pozostałych po dawnych uderzeniach. W rezultacie na powierzchni Marsa widzianej spośród Ziemi jest dozwolone nagrodzić dwójka rodzaje powierzchni, różniące się albedo. Jaśniejsze równiny pokryte pyłem dodatkowo piaskiem bogatym w środku czerwonawe tlenki żelaza dotychczasowy razu jednego uważane zbytnio marsjańskie "kontynenty", czego świadectwem są nazwy tych struktur – Arabia Terra (Ziemia Arabska), Amazonis Planitia (Równina Amazońska). Ciemne obszary uważano zbyt morza, tak więc także ich nazwy takie, jako Mare Erythraeum (Morze Erytrejskie), Mare Sirenum (Morze Syren) oraz Aurorae Sinus (Zatoka Zórz). Największa ciemna przestrzeń widziana spośród Ziemi zyskała nazwę Syrtis Major (Wielka Syrta). Czapy polarne Marsa zawierają zamarzniętą wodę dodatkowo dwutlenek węgla. Ich powierzchowność zmienia się społem spośród porami roku – latem dwutlenek węgla paruje, odkrywając powierzchnię skał oraz formuje się spośród powrotem zimą. Wygasły wulkan tarczowy Olympus Mons (Góra Olimp) o wysokości 27 kilometrów jest najwyższym znanym wzniesieniem do wnętrza Układzie Słonecznym. Wraz spośród kilkoma innymi dużymi wulkanami zajmuje mąż szeroki pagórkowaty powierzchnia zwany Tharsis. Na Marsie, trochę na środek dnia od chwili równika oraz jednocześnie aż do niego, znajduje się ponadto najogromniejszy wewnątrz Układzie Słonecznym szyk kanionów – Valles Marineris (Dolina Marinera – ze względu na Marinera 9, jaki go odkrył) o długości ok. 4000 km, maksymalnej szerokości ok. 400 km plus głębokości 7 kilometrów. Na powierzchni Marsa w dużych ilościach występują kratery będące śladami uderzeń meteorytów. Największym spośród nich jest Hellas Planitia (Basen Hellas), spłacony piaskiem o jasnoczerwonej barwie.